Φοβούνται να μιλήσουν στους δικούς τους για την δουλειά τους. Κάποιοι μιλούν για ηθικά διλήμματα, άλλοι για εφιάλτες. Τι καταγράφουν εδώ και δεκαετίες οι μαρτυρίες των εργαζόμενων στον «κλάδο» των αμβλώσεων.
Από την Carole Novielli, για το Live Action News
Εδώ και δεκαετίες, οι γιατροί που διενεργούν αμβλώσεις και το λοιπό προσωπικό του κλάδου ομολογούν τα αρνητικά τους συναισθήματα και τις σκέψεις που συνδέονται με το επάγγελμα που επέλεξαν. Παρά τις έντονες προσπάθειες των υποστηρικτών των αμβλώσεων να «αποστιγματίσουν» την άμβλωση - η οποία τερματίζει σκόπιμα την ζωή ενός ανθρώπου στη μήτρα -, το στίγμα και τα αρνητικά συναισθήματα που σχετίζονται με μια τέτοια πράξη δικαίως παραμένουν.
Συνοπτικά:
- Με την πάροδο των δεκαετιών, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι εργαζόμενοι στον τομέα των αμβλώσεων αντιλαμβάνονται το επάγγελμά τους. Οι ίδιοι το έχουν χαρακτηρίσει «βρώμικη δουλειά», δηλώνουν ότι αισθάνονται «απομονωμένοι» και περιθωριοποιημένοι, ότι δεν τυγχάνουν σεβασμού ή/και ότι νιώθουν το κοινωνικό στίγμα, μεταξύ άλλων.
- Πολλοί εκφράζουν δυσκολία στην διαχείριση του άμεσου θανάτου ή/και της απόρριψης των υπολειμμάτων των εμβρύων μετά την άμβλωση.
- Πολλοί εκφράζουν περιφρόνηση για τις γυναίκες που προσέρχονται για επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις και επιλέγουν να μην προλαμβάνουν τις επόμενες εγκυμοσύνες.
Οι λεπτομέρειες:
«Βρώμικη δουλειά»
Σε μια μελέτη του 1978 με τίτλο «Τι ζητούν οι σύμβουλοι αμβλώσεων από τους πελάτες τους» (What Abortion Counselors Want from Their Clients), η Carole Joffe περιέγραψε την εργασία στον τομέα των αμβλώσεων ως μια «βρώμικη δουλειά», γράφοντας μεταξύ άλλων:
Η βρώμικη δουλειά... έχει διάφορες πτυχές: μπορεί να προκαλεί σωματική αποστροφή, να είναι συμβολικά ταπεινωτική, ηθικά αμφίβολη και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες... η παροχή συμβουλών για διενέργεια αμβλώσεων περιλαμβάνει όλες αυτές τις πτυχές της «βρώμικης δουλειάς».
Τα σωματικά επίπονα τμήματα της εργασίας περιλαμβάνουν την επαφή με αίμα, εμετό και σε ορισμένες περιπτώσεις, με διακριτά μέρη του εμβρύου.
Μια συγκεκριμένη συμβολική αποστροφή προκύπτει από την ευθύνη του συμβούλου να καθαρίσει μετά την άμβλωση, το οποίο περιλαμβάνει την απόρριψη των «προϊόντων της σύλληψης».
Το 1993, ο αείμνηστος στρατηγικός αναλυτής του κινήματος υπέρ της ζωής, Mark Crutcher, διεξήγαγε μια μυστική έρευνα σε 961 παρόχους αμβλώσεων στις ΗΠΑ και στην συνέχεια δημοσίευσε τα αποτελέσματά του σε μια έκθεση με τίτλο «Project «Choice».
Τα αποτελέσματα έδειξαν:
- Το 69% των παρόχων υπηρεσιών άμβλωσης στην χώρα δηλώνει ότι δεν τυγχάνει σεβασμού στην ιατρική κοινότητα.
- Το 65% αισθάνεται περιθωριοποιημένο...
- Σχεδόν 1 στους 5 έχει στερηθεί το δικαίωμα άσκησης ιατρικού έργου σε νοσοκομείο...
- Το 64% δηλώνει ότι η διενέργεια αμβλώσεων έχει αρνητικό αντίκτυπο στην υπόλοιπη ιατρική του δραστηριότητα.
- Το 60% δηλώνει ότι το κύρος τους ως ιατρών πλήττεται...
- Το 38% εκφράζει ηθικούς ενδοιασμούς σχετικά με τη διαδικασία της άμβλωσης.
Το προσωπικό έχει περιγράψει τις αμβλώσεις με διαμελισμό του παιδιού ως διαδικασίες που προκαλούν ηθικούς ενδοιασμούς, αίσθηση ότι η διαδικασία είναι «φρικτή», ως «συναισθηματική αναστάτωση» και πράξη που δημιουργεί «εφιάλτες».
Το 2013, η Susan Robinson, ιατρός που διενεργούσε αμβλώσεις σε προχωρημένο στάδιο κύησης, παραδέχτηκε:
«Το να παρέχεις υπηρεσίες άμβλωσης συνοδεύεται από έντονο στίγμα. Οι άλλοι γιατροί σε υποτιμούν και σε θεωρούν τον χαμηλότερο των χαμηλών.»
Το προσωπικό που ασχολείται με τις αμβλώσεις βιώνει εδώ και καιρό εσωτερικές συγκρούσεις σχετικά με το ζήτημα, με ορισμένους ειδικευόμενους στην Μαιευτική-Γυναικολογία να δηλώνουν σε έκθεση του 2015 ότι:
- Εφόσον το πρώτο μου καθήκον ως γιατρού είναι να μην προκαλέσω βλάβη, πώς μπορώ να δικαιολογήσω το γεγονός ότι καταστρέφω ένα έμβρυο;
- Το ότι είδα το έμβρυο ζωντανό στον υπέρηχο και στη συνέχεια το παρακολουθούσα καθώς διεκπεραιώναμε την «διαδικασία» με συγκλόνισε βαθιά.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2022 με τίτλο "Providers’ experiences with abortion care: A scoping review" (Εμπειρίες των παρόχων σχετικές με τις υπηρεσίες άμβλωσης: Μια διερευνητική ανασκόπηση) κατέληξε στα εξής:
... Οι πάροχοι συζήτησαν την δυσκολία της αποκάλυψης της εργασίας τους... και... σημείωσαν ότι δεν αισθάνονται άνετα να μιλούν για την δουλειά τους στο σπίτι, καθώς οι σύντροφοί τους θεωρούν την άμβλωση «απωθητική»... ότι ορισμένα μέλη της οικογένειας ή φίλοι δεν θα τους ξαναμιλούσαν ποτέ αν γνώριζαν την φύση της δουλειάς τους...
... Πολλοί περιέγραψαν τη δυσκολία της απόφασης να μοιραστούν πληροφορίες σχετικά με την συμμετοχή τους στις υπηρεσίες άμβλωσης... ότι η αποκάλυψη της εργασίας τους θα μπορούσε να βλάψει υπάρχουσες φιλίες...
... Πολλοί δήλωσαν ότι αντιμετώπιζαν ηθικά διλήμματα σχετικά με ορισμένες πτυχές της παρεχόμενης «εξυπηρέτησης». Σε αυτά περιλαμβάνονταν εμπειρίες που αφορούσαν το έμβρυο, διαφορές μεταξύ χειρουργικών και φαρμακευτικών μεθόδων, την παροχή υπηρεσιών σε περιπτώσεις με ιατρική ένδειξη έναντι εκείνων χωρίς τέτοια ένδειξη, καθώς και επιλεγμένες περιπτώσεις όπου οι επαγγελματίες υγείας θεωρούσαν ότι η άμβλωση χρησιμοποιούνταν ως μέθοδος αντισύλληψης.
Επίσης, η μελέτη περιέγραφε τα συναισθήματα των εργαζομένων στον τομέα των αμβλώσεων όταν έρχονταν αντιμέτωποι με τον θάνατο αθώων αγέννητων παιδιών:
Πολλοί αναφέρθηκαν στο γεγονός ότι η επαφή με τα υπολείμματα του εμβρύου αποτελεί μια δύσκολη πτυχή της υπηρεσίας. Μαίες στην Ιαπωνία εξέφρασαν θλίψη, σύγχυση και ενοχή κατά τον χειρισμό των υπολειμμάτων, ενώ νοσηλευτές στο Ηνωμένο Βασίλειο περιέγραψαν την εμπειρία ως «απαξιωτική για τα παιδιά», «φρικτή» και «παρόμοια με το πένθος».
Επίσης, η προχωρημένη ηλικία κύησης κατά την στιγμή της άμβλωσης προκαλούσε σημαντική δυσκολία.
Οι συγγραφείς παρέθεσαν την δήλωση ενός επαγγελματία υγείας της άμβλωσης από τις ΗΠΑ, ο οποίος ανέφερε:
«Βλέπεις πάντα τις εικόνες που χρησιμοποιούν στις διαμαρτυρίες τους οι πολέμιοι των αμβλώσεων, με ακρωτηριασμένα έμβρυα και τέτοια πράγματα. Δεν είχα συνδέσει ποτέ πραγματικά αυτές τις εικόνες με τη δική μας δουλειά, οπότε σκέφτηκα: "Ουάου, σε εκείνο το στάδιο πρόκειται όντως για ένα μικρό έμβρυο". Κάτι που μου προκάλεσε έκπληξη, αλλά δεν... δεν αλλάζει καθόλου τον τρόπο που αισθάνομαι για τις αμβλώσεις...»
Επιπλέον, η επαγγελματική εξουθένωση, η αμφιθυμία και οι εφιάλτες έχουν αναφερθεί από το προσωπικό που διενεργεί αμβλώσεις στις ΗΠΑ.
Ενισχύοντας τα στοιχεία:
Το Live Action News εντόπισε πρόσφατα μια ακόμη πηγή που επιβεβαιώνει την ύπαρξη αρνητικών συναισθημάτων στους εργαζόμενους στον τομέα των αμβλώσεων.
Μια δημόσια διαθέσιμη παρουσίαση PowerPoint, αναρτημένη από τη FIAPAC.org - μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1997 και διοργανώνει διεθνή συνέδρια για τις αμβλώσεις -, πραγματεύεται το θέμα των «αρνητικών συναισθημάτων που προκαλούνται από τις επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις» στο προσωπικό των κέντρων αμβλώσεων. Η συντάκτρια της παρουσίασης ανέφερε επίσης ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα αυτό αντιμετωπίζουν επικριτικά σχόλια, ένα «αίσθημα απομόνωσης» και αρνητικές αντιλήψεις για το επάγγελμα που επέλεξαν.
Τα βασικά στοιχεία.
Η παρουσίαση, με τίτλο «Έρευνα σχετικά με τη φροντίδα κατά την άμβλωση: Η οπτική του προσωπικού» (Abortion Care Research: The Staff Perspective), έγινε από τη Dr. Edna Astbury-Ward, η οποία ήταν «Επισκέπτρια Ερευνήτρια στη Μονάδα Έρευνας Κοινωνικής Ένταξης του Ινστιτούτου Υγείας, Ιατρικής Επιστήμης και Κοινωνίας, του Πανεπιστημίου Glyndŵr στο Wrexham».
Η ερευνήτρια παρουσίασε τα ευρήματά της στο πλαίσιο εισήγησης στο 9ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Συνεργατών για τις Αμβλώσεις και την Αντισύλληψη (FIAPAC), τον Οκτώβριο του 2010 στη Σεβίλλη της Ισπανίας. Τα ευρήματα συμπεριλήφθηκαν στον ιστότοπο της FIAPAC και καταγράφηκαν επίσης σε ξεχωριστή δημοσιευμένη μελέτη. Η συμμετοχή της Dr. Astbury-Ward στο συνέδριο, σύμφωνα με την παρουσίασή της, «χρηματοδοτήθηκε από την οργάνωση υπέρ των αμβλώσεων Marie Stopes International - MSI» (πλέον ονομάζεται MSI Reproductive Choices, λόγω των προσπαθειών της οργάνωσης να αποστασιοποιηθεί από το παρελθόν της που συνδεόταν με την ευγονική). Ο πάροχος υπηρεσιών άμβλωσης, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, δηλώνει ότι δραστηριοποιείται πλέον σε 36 χώρες και στις 6 ηπείρους.
Στην παρουσίαση PowerPoint σημειωνόταν ότι η ερευνήτρια διεξήγαγε «σε βάθος, ημιδομημένες προσωπικές συνεντεύξεις... με 8 μέλη του προσωπικού που παρείχαν φροντίδα σε γυναίκες πριν, κατά την διάρκεια και μετά την άμβλωση». Το προσωπικό εργαζόταν σε «διάφορα περιβάλλοντα, όπως κοινοτικά κλινικά κέντρα αντισύλληψης, γυναικολογικές κλινικές και κέντρα αξιολόγησης για αμβλώσεις».
Αν και πρόκειται για πολύ μικρό αριθμό συμμετεχόντων, τα ευρήματα ενίσχυσαν όσα υποστηρίζουν εδώ και δεκαετίες οι εργαζόμενοι στον τομέα των αμβλώσεων.
Παρουσίαση στον ιστότοπο της FIAPAC σχετικά με τα αρνητικά συναισθήματα του προσωπικού για τις επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις
Τι έδειξε η παρουσίαση
Η παρουσίαση επεσήμανε τις «συναισθηματικές δυσκολίες» της εργασίας και επιπρόσθετα τα παρακάτω: τις «προσωπικές απόψεις που τίθενται σε δοκιμασία, την δυσκολία στις επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις, το θέμα της εμβρυϊκής ανωμαλίας».
Σύμφωνα με την παρουσίαση:
- Το προσωπικό είχε ως κίνητρο την επιθυμία να παρέχει φροντίδα σε γυναίκες που είχαν ανάγκη.
- Η εργασία στον τομέα των αμβλώσεων ήταν ορισμένες φορές δύσκολη.
- Το αίσθημα απομόνωσης αποτελούσε μέρος της εργασίας.
- Οι επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις προκαλούσαν αρνητικά συναισθήματα.
- Η εμβρυϊκή ανωμαλία προκαλούσε μεγαλύτερη συμπόνια.
- Η άνιση πρόσβαση στην άμβλωση επηρέαζε αρνητικά την παρεχόμενη φροντίδα.
- Υπήρχαν ενδείξεις ότι υπήρξαν ορισμένες επικριτικές απόψεις.
Η Dr. Astbury-Ward διαπίστωσε ότι, όπως και στις ΗΠΑ, η εργασία στον τομέα των αμβλώσεων θεωρείται «μη δημοφιλής» και ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα αυτό βιώνουν «απομόνωση», «φόβο» και «αδυναμία»:
Η εργασία στον τομέα των αμβλώσεων συνεπαγόταν ένα ιδιαίτερο σύνολο κοινωνικών, συναισθηματικών και πρακτικών δυσκολιών για το προσωπικό... ορισμένα μέλη του προσωπικού εξέφρασαν ένα αίσθημα απομόνωσης από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους.
Ανέφεραν ότι όσοι δεν εργάζονταν στον τομέα των αμβλώσεων θεωρούσαν την συγκεκριμένη εργασία μη δημοφιλή και αντιμετώπιζαν τις ασθενείς που ζητούσαν άμβλωση ως πιο «δύσκολες» και «προβληματικές» σε σχέση με άλλες ασθενείς, εν μέρει λόγω της συναισθηματικής εμπλοκής που συνδέεται με τον ρόλο αυτό.
Υπήρχε αίσθημα απομόνωσης του προσωπικού καθώς ένιωθαν ότι δεν μπορούσαν να συζητήσουν με άλλους για την δουλειά τους...
Στιγμιότυπο από την ταινία “Unplanned”
Καθόλου δημοφιλής εργασία
Η παρουσίαση PowerPoint της Dr. Astbury-Ward σημείωνε επίσης:
Πρέπει να βλέπεις τη συνολική εικόνα· δεν πρόκειται απλώς για μια γυναίκα με μια κύηση στην μήτρα της, την οποία πρέπει να αδειάσεις. Πρόκειται για την πλήρη κοινωνική και ψυχολογική διάσταση μιας μη προγραμματισμένης εγκυμοσύνης. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της σύνθετης εικόνας.
Στη μελέτη της, πρόσθεσε:
Αν και το προσωπικό δήλωνε ότι οι προσωπικές απόψεις δεν είχαν θέση στην παροχή φροντίδας, ορισμένοι δεν μπορούσαν να διαχωρίσουν επαγγελματικά τη θέση τους από τις βαθιά ριζωμένες προσωπικές τους πεποιθήσεις.
Επιπλέον, ορισμένοι ανέφεραν ότι ένιωθαν πως δεν είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην εργασία στον συγκεκριμένο τομέα, εφόσον αυτός περιλαμβανόταν στο ευρύτερο πλαίσιο των υπηρεσιών υγείας για τις γυναίκες...
Αρνητικά συναισθήματα σχετικά με τις επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις
Μια διαφάνεια της παρουσίασης της Dr. Edna Astbury-Ward με τίτλο «Επαναλαμβανόμενες αμβλώσεις» περιείχε τα παρακάτω λόγια, προερχόμενα προφανώς από το προσωπικό που διενεργεί αμβλώσεις:
- «Δεν νομίζω ότι αρέσει σε κανέναν να βλέπουμε γυναίκες να ξανάρχονται»
- «Α, και δεύτερη φορά»
- «Άλλη μία μέσα σε έναν χρόνο»
- «Καλέ, τι κάνει αυτή;»
- «Ανόητο κορίτσι».
Επιπλέον, έγραψε στην εργασία της:
Το ζήτημα των επαναλαμβανόμενων αμβλώσεων προκαλούσε ιδιαίτερα αρνητικά συναισθήματα στο προσωπικό, για προσωπικούς και επαγγελματικούς λόγους, ιδίως όταν οι ασθενείς κατέφευγαν επανειλημμένα σε υπηρεσίες άμβλωσης επειδή δεν φρόντιζαν να μην μείνουν έγκυες ξανά.
Συχνά, τα μέλη του προσωπικού παραδέχονταν ότι ήθελαν να κάνουν «κήρυγμα» στις ασθενείς σχετικά με το θέμα, ενώ ορισμένα άφηναν να εννοηθεί ότι, τελικά, οι ασθενείς αυτές ενδέχεται να μην λαμβάνουν εξίσου ποιοτική φροντίδα.
Ωστόσο, το προσωπικό αναφέρθηκε στο ότι οι γυναίκες που ζητούσαν άμβλωση λόγω εμβρυϊκής ανωμαλίας ήταν πιθανότερο να τύχουν μεγαλύτερης συμπόνιας, κατανόησης και φροντίδας.
Συμπερασματικά:
«Το 2008, το 50% του συνόλου των γυναικών που υποβλήθηκαν σε άμβλωση ανέφερε ότι είχε κάνει μία ή περισσότερες αμβλώσεις στο παρελθόν, ποσοστό που παραμένει σταθερό από το 1993», σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύτηκε το 2018. «Η πλειονότητα των γυναικών που προχώρησαν σε άμβλωση χρησιμοποιούσε κάποια από τις θεωρούμενες ώς μεθόδους αντισύλληψης κατά τη στιγμή της σύλληψης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υποβάλλονταν σε δεύτερη ή ακόμη μεταγενέστερη άμβλωση».
Αυτό το στοιχείο, μεταξύ άλλων - ανεξάρτητα από το πόσο δηλώνουν ότι υποστηρίζουν την άμβλωση οι επαγγελματίες του κλάδου, - φαίνεται να τους προκαλεί δυσφορία απέναντι στο φόνο.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Αφήστε με να ζήσω!»
Πηγή: liveaction.org
