Η τελευταία άμβλωση: Η εμπειρία στο χειρουργείο που άλλαξε την ζωή μιας γυναικολόγου

Η τελευταία άμβλωση: Η εμπειρία στο χειρουργείο που άλλαξε την ζωή μιας γυναικολόγου

«Δεν αποφάσισα εγώ να σταματήσω τις αμβλώσεις. Ο Θεός ήταν Εκείνος που με σταμάτησε»: Η Catherine Wheeler μιλά για την στιγμή που την συγκλόνισε και την οδήγησε να μην κάνει ποτέ ξανά άμβλωση.

Από την Patty Knap, για την ιστοσελίδα Pregnancy Help News

Μεγαλώνοντας ως ένα από τα 11 παιδιά μιας οικογένειας, η Catherine Wheeler είχε καλούς και πιστούς γονείς που ενστάλαξαν τις χριστιανικές ηθικές αξίες στην οικογένεια. Δίδαξαν στα παιδιά τους τη πίστη και το σεβασμό στον Θεό.

«Οι γονείς μου ήταν πολύ σαφείς σχετικά με τα λόγια του Ευαγγελίου», θυμάται η Wheeler. «Μας δίδασκαν να μην πιστεύουμε αυτά που νομίζει ο κόσμος, δηλ. ότι μπορεί κάποιος να είναι "καλός άνθρωπος" ή ηθικός χωρίς να πιστεύει στον Θεό. Αυτό όμως που δεν είχαν συνειδητοποιήσει ήταν πόσο μεγάλος μπορούσε να είναι ο αντίκτυπος και η πίεση της σεξουαλικής επανάστασης, ούτε το τι μας περίμενε στο Πανεπιστήμιο».

Υπό την επιρροή ενός συντρόφου της κατά την διάρκεια των σπουδών της, η Wheeler απομακρύνθηκε από την χριστιανική της πίστη. Θα περνούσαν δεκαετίες μέχρι να επιστρέψει σε αυτήν.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην Ιατρική Σχολή του Tulane La, γνώρισε την διαδικασία των αμβλώσεων στο Πανεπιστήμιο της Utah. Μια γυναίκα-μέντορας της μετέφερε τις απόψεις της περί «επιλογής», στα πλαίσια της συμπόνιας για τις εγκύους που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Η Wheeler υιοθέτησε αυτές τις διαστρεβλωμένες αντιλήψεις.

Στο τρίτο έτος της ιατρικής σχολής, η νεαρή γυναίκα είχε μια απρόοπτη εγκυμοσύνη. Τότε, σκέφτηκε πως η ζωή και η καριέρα της είχαν τελειώσει. Ωστόσο, το πρώτο άτομο, στο οποίο ανακοίνωσε τα νέα, την ενθάρρυνε λέγοντάς της:  «Θα γίνεις μια υπέροχη μητέρα!» Η νεαρή φοιτήτρια πήρε θάρρος και κράτησε το μωρό της.

Τότε, η οικογένεια και οι φίλοι της την βοήθησαν, ενώ και η σχολή προέβη σε διευκολύνσεις ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Η Catherine Wheeler έγινε ένα ζωντανό παράδειγμα της διαφοράς που μπορεί να κάνει η υποστήριξη ώστε να απορριφθεί η επιλογή της άμβλωσης.

«Αμέσως αγάπησα αυτό το μικρό πλασματάκι», θυμάται σήμερα. «Δεν μπορούσα να πιστέψω πόση αγάπη κρύβει και τί θαύμα είναι να κυοφορείς ένα μωρό».

Αφού γέννησε το παιδί της, η πρώτη της τοποθέτηση στις κλινικές ως φοιτήτρια ήταν στο τμήμα Μαιευτικής.  «Εκεί, μέσα στην αίθουσα, παρακολουθώντας τον πρώτο τοκετό, λύγισα και ξέσπασα σε κλάματα μπροστά στο πανέμορφο θαύμα της ζωής», συνεχίζει. «Έγινε το πάθος μου. Είχα ενθουσιαστεί απόλυτα. Ήταν η μεγαλύτερη χαρά μου, αμέσως μετά την γέννηση των δικών μου παιδιών».

Στη συνέχεια ήρθε η περίοδος της ειδικότητας. «Κατά τη διάρκεια της ειδικότητάς μου, ήρθα σε επαφή με την πρακτική της άμβλωσης, ειδικά για μωρά με ειδικές ανάγκες – αυτό που αποκαλούσαμε "γενετικές ανωμαλίες" και "δυσπλασίες"», θυμάται σήμερα. «Μας έλεγαν ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι δικαίωμα της γυναίκας να επιλέξει. Δεν είσαι εκεί για να κρίνεις. Αν νοιάζεσαι για τις γυναίκες, αυτή είναι μία από τις διαδικασίες που εφαρμόζουμε στην ιατρική».

«Έτσι, για πρώτη φορά, δεν μιλούσαμε για το μωρό ή για την θεραπεία του. Αντιθέτως, μιλούσαμε για διακοπή της κύησης και για τερματισμό της. Για πρώτη φορά, αρχίσαμε να αγνοούμε πλήρως –ή σωστότερα να αφαιρούμε εσκεμμένα– την ζωή ενός ασθενούς μας».

«Το σκεπτικό μας ήταν "πώς μπορούμε να ρυθμίσουμε το πρόβλημα αυτής της γυναίκας" και όχι "πώς μπορούμε να την βοηθήσουμε"», θυμάται η ίδια.

Κάποια μέρα, ένα πρωί, ετοιμάστηκε να κάνει μια άμβλωση σε μία έγκυο. Είχε φτάσει να αρνηθεί την κακία που συνδέεται με αυτή την επέμβαση. Όταν όμως ξεκινούσε τη διαδικασία, ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, το δωμάτιο σκοτείνιασε και ένιωσε ότι «το κακό είχε εισβάλει στον χώρο του χειρουργείου». Όλοι οι άλλοι συνέχιζαν να συζητούν σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

  
   

«Τότε – ομολογεί- άκουσα μια φωνή στο μυαλό μου να μου λέει: "Πρόκειται να δολοφονήσεις ένα παιδί" . Ήταν πολύ ξεκάθαρη φωνή. Είχα πάθει όμως μια απόλυτη τύφλωση καθώς είχα γίνει ένα με "το κακό"». Η διαδικασία της άμβλωσης είχε ήδη ξεκινήσει, και έπρεπε να την ολοκληρώσει.

«Ακόμα θυμάμαι τη φρίκη εκείνης της στιγμής» συνεχίζει:  «Έτσι συμβαίνει όταν το κακό βγάλει ρίζες».

Ωστόσο, η ίδια «απώθησε» το γεγονός, μή θέλοντας να το συσχετίσει με την άμβλωση.  «Είναι τρομερό όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι δολοφόνος», λέει σήμερα. Και συνεχίζει:

«Μεγάλο μέρος των οδηγιών από τους επαγγελματικούς ιατρικούς φορείς είναι διαστρέβλωση της πραγματικότητας και μερικές φορές είναι ένα κατάφωρο ψέμα.  Αρκεί να δεις το μωρό να προσπαθεί να ξεφύγει από τα ιατρικά εργαλεία και αυτό θα γίνει απολύτως σαφές».

Σιγά σιγά η Wheeler άρχισε να διακρίνει την πραγματικότητα πίσω από τους ευφημισμούς της έκτρωσης. Η ζωή της εκείνο το καιρό ήταν γεμάτη προβλήματα εξαιτίας αυτής της ενασχόλησης. Συνεχίζει:  «Θεωρώ ότι η βασική τους αιτία ήταν η εσκεμμένη απομάκρυνσή μου από τον Θεό. Επέλεξα να συνάψω ερωτική σχέση με έναν φίλο, γνωρίζοντας ότι έκανα λάθος. Αυτό άλλαξε όλη την πορεία της ζωής μου και με άφησε ευάλωτη στο να προχωρήσω και στην διενέργεια αμβλώσεων. Όταν πράττεις το κακό, η ζωή σου μετατρέπεται σε μια καταστροφή».

Όταν ο δεύτερος σύζυγός της την εγκατέλειψε, στράφηκε στον Θεό, αναρωτώμενη πώς η ζωή της είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

«Μπορώ να εντοπίσω την αρχή σε εκείνη τη σχέση που είχα με τον φίλο μου στο κολλέγιο», ομολογεί τώρα. «Η κουλτούρα του σεξ άλλαξε όλη την πορεία της ζωής μου».

Η επιστροφή της στον Θεό και η αναγνώριση της αμαρτίας της ήρθαν σταδιακά, γύρω στην ηλικία των 50 ετών, μετά την εγκατάλειψη από τον σύζυγό της.

«Η μετάνοια είναι μια διαδικασία, όταν σε κρατά στο χέρι του ο πονηρός», λέει σήμερα.  «Δεν μπορούσα να μιλήσω γι’ αυτά ή να τα διαχειριστώ, μέχρι που πίστεψα ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για μένα παίρνοντας πάνω Του όλες μου τις αμαρτίες».

Η Catherine Wheeler πίστευε ότι βοηθούσε τις γυναίκες κάνοντας αμβλώσεις, μέχρι την μέρα που ξαφνικά «έπεσαν οι παρωπίδες» από τα μάτια της και για πρώτη φορά είδε με αληθινή φρίκη το μωρό που επρόκειτο να εκτρώσει.

Ήταν η στιγμή που ένιωσε την παρουσία του κακού μέσα στο δωμάτιο, που κατάλαβε την παρουσία «εκείνου» που κρυβόταν πίσω από την άμβλωση. Η ίδια αποτελείωσε αυτή την έκτρωση αλλά δεν έκανε ποτέ άλλη.

«Υπήρξε μια μακρά πορεία για μένα ώστε να φτάσω να υποστηρίζω απόλυτα το δικαίωμα στην ζωή — Δόξα τω Θεώ», λέει σήμερα η Wheeler.

Η μαιευτήρας-γυναικολόγος Wheeler, άσκησε το επάγγελμά της για 24 χρόνια στην Γιούτα και πλέον ζει στο Κολοράντο. Έχει τέσσερα παιδιά εν ζωή, ενώ έχασε και δύο από αποβολή. Θεωρεί τις εκτρώσεις που διενήργησε ως τις μεγαλύτερες αμαρτίες της ζωής της. «Τότε δεν τα έβλεπα ως μωρά», ομολογεί. «Τώρα, όμως, ξέρω πως είναι άνθρωποι και θα τους συναντήσουμε στον ουρανό»

Σήμερα είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αμερικανικής Ένωσης Μαιευτήρων-Γυναικολόγων υπέρ της Ζωής (AAPLOG). Τον Ιανουάριο του 2025, μίλησε σε δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του κινήματος υπέρ της ζωής κατά την διάρκεια του March for Life στην Ουάσιγκτον. Ασχολείται με την ανάγνωση υπερηχογραφημάτων για το κέντρο υποστήριξης εγκυμοσύνης «Life Network Pregnancy Center» στο Κολοράντο Σπρινγκς και συμμετέχει τακτικά ως ομιλήτρια σε εκδηλώσεις κέντρων υποστήριξης εγκυμοσύνης και σε δράσεις υπέρ της ζωής.

Ομολογεί: «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, στο κίνημα υπέρ της ζωής, με αγκάλιασαν με τόση αγάπη και κατανόηση, ενώ εγώ είχα πιστέψει τα ψέματα της βιομηχανίας των αμβλώσεων — ότι δήθεν αυτά τα κέντρα εξαπατούν, χειραγωγούν, εξαναγκάζουν, λένε ψέματα και νοιάζονται μόνο για το μωρό.

Ορισμένοι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου φτάνουν ακόμη να αρνούνται την πραγματικότητα της άμβλωσης, αλλά οι ασθενείς μου την γνώριζαν πολύ καλά. Ξέρετε, οι ασθενείς μου μού έλεγαν πάντα την αλήθεια για την άμβλωση. Μου μιλούσαν για τον τρόπο που η άμβλωση τις έβλαψε, για την μετάνοιά τους. Έκλαιγαν μπροστά μου για τις αμβλώσεις τους».

Όταν στράφηκε στην ιατρική βιβλιογραφία, αφού γνώρισε τον Θεό, και είδε την φρίκη της άμβλωσης, δήλωσε: «Διαπίστωσα ότι, δυστυχώς, μου είχαν πει ψέματα. Όμως οι ασθενείς μου μου έλεγαν την αλήθεια». Σήμερα, ζητά συγγνώμη από κάθε γυναίκα που της έχει κάνει άμβλωση.

Κάποτε, κάποιος την ρώτησε κατά την διάρκεια μιας πτήσης: «Όταν έχεις κάνει κάτι τόσο φρικτό όσο μια άμβλωση, πώς έχεις την δύναμη να ξυπνάς κάθε πρωί;», «Θα σας πω», του απάντησε η μετανοημένη πλέον Wheeler, «γνώρισα τον Χριστό και γνώρισα την Αγάπη Του. Γνώρισα την αγάπη και την συγχώρεσή Του».

 

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Αφήστε με να ζήσω!»

   

Πηγή: pregnancyhelpnews.com

Σχετικά άρθρα

Το Κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!» είναι ένα κίνημα Υπέρ της Ζωής του Αγέννητου παιδιού (Pro-life).

Βασική αρχή του κινήματος «Αφήστε με να ζήσω!» είναι η επιστημονική θέση ότι αρχή της ανθρώπινης ζωής είναι η πρωταρχική στιγμή της σύλληψης (δηλ. της γονιμοποιήσεως του ωαρίου από το σπερματοζωάριο).

Η ανθρώπινη ζωή που δημιουργείται τη στιγμή της γονιμοποίησης, ως μονοκύτταρος ζυγώτης, είναι ήδη άνθρωπος και αξίζει ως άνθρωπος την τιμή και την προστασία.

Οποιαδήποτε καταστροφική δράση επί της ανθρώπινης ζωής, είτε άμεσα με τη μορφή μηχανικής ή χημικής ή άλλης (π.χ ακτινοβολίας κλπ.) επέμβασης, είτε έμμεσα με τη μορφή στέρησης των υποστηρικτικών της ζωής λειτουργιών, που αφορούν τον νεοσχηματισθέντα άνθρωπο, και σε οποιοδήποτε στάδιο ανάπτυξης αυτού (ως ζυγωτού, μοριδίου, βλαστοκύστης, πρώιμα εμφυτευμένου εμβρύου ή επόμενου σταδίου ανάπτυξης έως και τον τοκετό), η οποία οδηγεί σε καταστροφή και τερματισμό της ζωής του, συνιστά αφαίρεση ανθρώπινης ζωής και είναι πράξη που προσβάλλει άμεσα το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα στη ζωή.

Το κίνημά μας για λόγους επιστημονικούς και με βάση την Ορθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία είναι αντίθετο σε οποιαδήποτε τέτοια πρακτική και υποστηρίζει την ανθρώπινη ζωή από τη στιγμή της γονιμοποίησης.

Βοήθησε και εσύ το έργο του «Αφήστε με να ζήσω!».