Η Shauna Prewitt έμεινε έγκυος μετά τον βιασμό της και επέλεξε να κρατήσει το παιδί — η ίδια αφηγείται πώς η κόρη της την βοήθησε να αγαπήσει ξανά την ζωή.
Από την Sarah Terzo, για την ιστοσελίδα Lifenews.com
Πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι πιστεύουν ότι η άμβλωση πρέπει να είναι νόμιμη σε περιπτώσεις βιασμού. Θεωρούν ότι μια γυναίκα που έμεινε έγκυος μετά από βιασμό πρέπει να νιώθει τόσο τραυματισμένη από τον βιασμό και την εγκυμοσύνη, ώστε να επιθυμεί απελπισμένα και να χρειάζεται οπωσδήποτε μια άμβλωση. Υποστηρίζουν ότι η απόκτηση ενός παιδιού υπό αυτές τις συνθήκες αποτελεί μορφή βασανιστηρίου.
Ωστόσο, αυτή η αντίληψη συχνά διαψεύδεται από τις ίδιες τις γυναίκες που έχουν επιβιώσει από έναν βιασμό και έμειναν έγκυες εξαιτίας του. Συχνά, οι δικές τους φωνές είναι ακριβώς εκείνες που ΔΕΝ εισακούονται στην συζήτηση για τις αμβλώσεις. Οι άνθρωποι μιλούν εκ μέρους τους, αλλά δεν τις ακούν.
Θύμα βιασμού και έγκυος
Μια γυναίκα που έχει περάσει από αυτή την κατάσταση είναι η Shauna Prewitt.
Η Shauna Prewitt, θύμα βιασμού, βρήκε θεραπεία στην γέννηση της κόρης της
Η Shauna Prewitt έπεσε θύμα βιασμού στο τελευταίο έτος των σπουδών της στο κολλέγιο και έμεινε έγκυος εξαιτίας αυτής της επίθεσης. Αντί όμως να προχωρήσει σε άμβλωση, επέλεξε για το παιδί της την ζωή. Η Prewitt αφηγήθηκε την ιστορία της σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Except in Cases of Rape» (Εκτός από τις περιπτώσεις βιασμού).
Λίγο αφότου έμαθε ότι ήταν έγκυος, η Prewitt ζήτησε βοήθεια από συμβούλους που συνεργάζονταν με το κολλέγιό της. Συμβουλεύτηκε τρεις διαφορετικούς συμβούλους του ιδρύματος. Όλοι τους της είπαν ότι η απόκτηση του παιδιού θα ήταν υπερβολικά τραυματική για να την αντέξει και την ενθάρρυναν να κάνει άμβλωση.
Όπως θυμάται η ίδια η Prewitt: «Και οι τρεις (σύμβουλοι) μου είπαν ότι για τις γυναίκες, που έχουν πέσει θύματα βιασμού, είναι εξαιρετικά τραυματικό να αποκτούν παιδιά από αυτούς τους βιασμούς. Τους ρώτησα αν είχαν συμβουλεύσει στο παρελθόν γυναίκες που βρίσκονταν στην δική μου θέση. Απάντησαν αρνητικά, αλλά είπαν ότι αυτό θεωρούνταν λίγο-πολύ κοινή γνώση.»
Πίεση για άμβλωση μετά από βιασμό
Οι ερευνητές David Reardon, Amy Sobie και Julie Makimaa - η οποία υπήρξε και η ίδια μητέρα παιδιού που προέκυψε από βιασμό-, επιμελήθηκαν ένα βιβλίο με τίτλο Victims and Victors: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions, and Children Resulting from Sexual Assault, (Θύματα και Νικήτριες: Μιλώντας για τις εγκυμοσύνες, τις αμβλώσεις και τα παιδιά που προέκυψαν από σεξουαλική επίθεση).
Στο πλαίσιο αυτού του εγχειρήματος, πήραν συνεντεύξεις από γυναίκες που συνέλαβαν μετά από βιασμό και είτε προχώρησαν σε άμβλωση, είτε ολοκλήρωσαν την εγκυμοσύνη. Στην έρευνά τους, διαπίστωσαν ότι το 43% των επιζωσών βιασμού που προχώρησαν σε άμβλωση ένιωσαν την πίεση να «επιλέξουν» την διακοπή της κύησης από το περιβάλλον τους, π.χ οικογένειά τους ή από το προσωπικό των κλινικών αμβλώσεων.
Οι άνθρωποι νιώθουν έντονη αμηχανία απέναντι στο θέμα του βιασμού και αυτό το αίσθημα αμηχανίας συχνά μετατοπίζεται στο πρόσωπο της γυναίκας. Δεν ξέρουν τί να πουν ή πώς να βοηθήσουν την ίδια να διαχειριστεί την κατάσταση. Η εγκυμοσύνη αποτελεί υπενθύμιση του βιασμού - όχι για την ίδια την επιζώσα, η οποία δεν χρειάζεται υπενθύμιση (καθώς το βίωμα του βιασμού είναι διαρκώς παρόν για εκείνη)- , αλλά για τους γύρω της, οι οποίοι θα προτιμούσαν να ξεχάσουν ότι συνέβη.
Συνειδητά ή ασυνείδητα, φίλοι και συγγενείς ενθαρρύνουν μερικές φορές τις έγκυες επιζώσες βιασμού να κάνουν άμβλωση, επειδή αυτό θα βοηθήσει τους ίδιους να προχωρήσουν παρακάτω και όχι απαραίτητα την επιζώσα. Η σκέψη του βιασμού τούς προκαλεί δυσφορία και θα ήθελαν απλώς να εξαλείψουν κάθε υπενθύμιση του γεγονότος.
Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να μπουν στην θέση της επιζώσας και δεν κατανοούν (ή δεν αφιερώνουν χρόνο για να κατανοήσουν) τα συναισθήματά της.
Σύμμαχοι και όχι εχθροί
Η Prewitt, από την πρώτη στιγμή, δεν ήθελε να κάνει άμβλωση. Ένιωθε έναν δεσμό συντροφικότητας με το μωρό της. Όπως λέει η ίδια «δεν μπορούσα να ταυτιστώ με όσα μου έλεγαν (οι σύμβουλοι), διότι, παρ΄ όλο που κατανοούσα τα λεγόμενά τους - ότι ίσως η ζωή του παιδιού μου να ήταν δύσκολη αν μάθαινε κάποτε τις συνθήκες της σύλληψής του-, εγώ ένιωθα μόνο αγάπη για το παιδί μου. Ένιωθα ότι ήμασταν κάπως σαν συμπαίκτες σε αυτή την δοκιμασία της θυματοποίησης, ότι το περνούσαμε μαζί. Δεν μπορούσα να φτάσω στο σημείο να πάω σε μια κλινική και να κάνω άμβλωση».
Η Prewitt δεν έβλεπε το παιδί της ως το μωρό του βιαστή, αλλά ως το δικό της μωρό. Αντίκριζε το παιδί της ως σύμμαχο και όχι ως εχθρό. Όταν η Prewitt αποφάσισε ότι δεν θα κάνει άμβλωση αλλά θα μεγαλώσει το μωρό της, ένιωσε ανακούφιση και χαρά: «Θυμάμαι έντονα την μέρα που αποφάσισα να κρατήσω το παιδί μου και νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που χαμογέλασα μετά από τρεις μήνες». Ήταν πραγματικά μεγάλη ανακούφιση. Ένιωθα απόλυτη χαρά γνωρίζοντας ότι το παιδί μου επρόκειτο να γεννηθεί. Σκέφτηκα: "Θα τα καταφέρουμε, και θα τα καταφέρουμε μαζί"».
Η Prewitt έμαθε ότι περίμενε κοριτσάκι. Δεν είδε ποτέ την αγέννητη κόρη της ως εχθρό. Αντιθέτως, ένιωθε ότι το μωρό της ήταν σύμμαχος στην διαδικασία της ανάρρωσής της, ένα παιδί για το οποίο έπρεπε να αγωνιστεί.
Η γέννηση του μωρού την βοήθησε να θεραπευτεί
Το μικρό της κοριτσάκι, όχι μόνο δεν στάθηκε εμπόδιο στην ανάρρωσή της, αλλά την βοήθησε ουσιαστικά να θεραπευτεί. Όπως λέει η ίδια:
«Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα στην πορεία ανάρρωσης από τον βιασμό μου ήταν ότι, για πολύ καιρό, ήθελα να γυρίσω πίσω και να γίνω πάλι το άτομο που ήμουν πριν από τον βιασμό. Αυτό όμως που μου έμαθε η κόρη μου είναι ότι έχει αξία το άτομο που έγινα μετά τον βιασμό. Αυτή η αξία έγκειται στο ότι είμαι μητέρα της και στο ότι μαθαίνω να αγαπώ με τρόπο απόλυτο και άνευ όρων. Στο να αρχίσω να βλέπω ξανά την ομορφιά και την αθωότητα στην ζωή. Όλα αυτά μου τα έμαθε εκείνη».
Η Prewitt πιστεύει ότι ο περισσότερος κόσμος - συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών και των συμβούλων - υποθέτουν αυτόματα ότι καμία γυναίκα δεν θα επέλεγε να δώσει ζωή στο μωρό της που συνελήφθη έπειτα από βιασμό.
Όπως η ίδια λέει:
«Πιστεύω ότι το πρόβλημα πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο εμείς ως κοινωνία (στην λαϊκή κουλτούρα και μέσω των πολιτικών μας) μιλούμε για την γυναίκα που έμεινε έγκυος μετά από βιασμό. Μιλάμε για αυτή την γυναίκα και υποθέτουμε ότι είναι θύμα της εγκυμοσύνης της και όχι μόνο θύμα του βιασμού. Υποθέτουμε ότι θα πρέπει να βλέπει αυτό το παιδί ως το παιδί εκείνου του κτήνους ή του βιαστή. Ότι δεν έχει κανέναν δεσμό με αυτό το παιδί. Ότι το παιδί αυτό επιτείνει την εμπειρία και το τραύμα της.
Παρ΄ όλο που ίσως αρχικά οι γυναίκες είναι τραυματισμένες και δυστυχείς με την εγκυμοσύνη τους, με την πάροδο του χρόνου –και με τον όρο «χρόνος» εννοώ απλώς μερικές ημέρες ή και εβδομάδες– καταλήγουν να αγαπούν αυτό το παιδί. Αρχίζουν να βλέπουν την αξία των παιδιών τους. Τόσες πολλές γυναίκες επιλέγουν να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους... Επομένως, πιστεύω ότι οι νομοθέτες κάνουν υπερβολικές υποθέσεις. Τις κάνουν χωρίς να διαθέτουν αδιάψευστα στοιχεία ή στατιστικά δεδομένα που να τις τεκμηριώνουν».
Η Prewitt δεν μετανιώνει για την απόφαση που πήρε:
«Η κόρη μου είναι για μένα το απόλυτο, το μεγαλύτερο δώρο. Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι η κόρη μου ήταν δώρο Θεού για να με βοηθήσει να ξεπεράσω και να επιβιώσω από αυτή την εμπειρία. Θα ξέρει για πάντα ότι άλλαξε την ζωή της μητέρας της προς το καλύτερο».
Η έρευνα σχετικά με την άμβλωση και τον βιασμό
Έχουν διεξαχθεί ελάχιστες έρευνες σχετικά με τις κυήσεις που προκύπτουν από βιασμό. Πέρα από την έρευνα των Reardon, Sobie και Makimaa, υπήρξαν δύο άλλες μελέτες που διεξήχθησαν από τη Sandra Mahkorn τη δεκαετία του 1970. Τόσο η έρευνα όσο και οι μελέτες έδειξαν ότι οι περισσότερες γυναίκες –πάνω από το 70%– επέλεξαν να κρατήσουν τα παιδιά που είχαν συλληφθεί από βιασμό, αντί να προχωρήσουν σε άμβλωση. Ωστόσο, το μέγεθος του δείγματος στις παλαιότερες μελέτες ήταν αρκετά μικρό.
Η Mahkorn μοίρασε ερωτηματολόγια σε θεραπευτές που εργάζονταν με γυναίκες - θύματα βιασμού, οι οποίες είχαν μείνει έγκυες, και είτε είχαν προχωρήσει σε άμβλωση, είτε είχαν κρατήσει το παιδί τους. Οι θεραπευτές αξιολόγησαν τα θετικά και αρνητικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά κάθε γυναίκας στην αρχή της θεραπείας και σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην συνέχεια, η Mahkorn συνέκρινε τις βαθμολογίες. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι γυναίκες που έφεραν στον κόσμο το παιδί τους παρουσίασαν καλύτερη ψυχολογική κατάσταση με την πάροδο του χρόνου σε σύγκριση με εκείνες που προχώρησαν σε άμβλωση, γεγονός που καταδεικνύει ότι η επιλογή της ζωής ευνόησε τη διαδικασία επούλωσης αντί να την εμποδίσει.
Το βιβλίο Victims and Victors συγκεντρώνει τις μαρτυρίες γυναικών που έμειναν έγκυες μετά από βιασμό και είτε προχώρησαν σε άμβλωση είτε κράτησαν το παιδί τους. Θα έπρεπε να αποτελεί υποχρεωτικό ανάγνωσμα για όποιον ενδιαφέρεται για τις γυναίκες και τα αγέννητα παιδιά.
Στην έρευνα που διεξήγαγαν οι συγγραφείς, το 88% των γυναικών που είχαν κάνει άμβλωση εξέφρασε μεταμέλεια, θεωρώντας ότι είχαν πάρει λάθος απόφαση. Από το υπόλοιπο 12%, μόνο μία γυναίκα είχε αποκλειστικά θετικά συναισθήματα για την άμβλωσή της.
Οι υπόλοιπες γυναίκες της άμβλωσης είχαν ανάμεικτα συναισθήματα: ένιωθαν ότι ίσως είχαν πάρει την σωστή απόφαση, αλλά αναγνώριζαν ταυτόχρονα ότι η άμβλωση υπήρξε και αυτή τραυματική εμπειρία για εκείνες.
Αντιθέτως, από όσες επέλεξαν την ζωή, καμία δεν μετάνιωσε που κράτησε το παιδί της, ούτε ευχήθηκε να είχε προχωρήσει σε άμβλωση. Πάνω από το 80% εξέφρασε ανοιχτά την ευτυχία του για το παιδί και την κατάστασή του.
Μόνο μία γυναίκα εξέφρασε μεταμέλεια, η οποία αφορούσε την επιλογή της σχετικά με την υιοθεσία. Παρά ταύτα, εξακολουθούσε να είναι ευτυχής που δεν είχε επιλέξει την άμβλωση.
Στην ομάδα των γυναικών που επέλεξαν την ζωή, καμία δεν πίστευε ότι θα έπρεπε να είχε κάνει άμβλωση, ενώ σχεδόν 9 στις 10 γυναίκες που προχώρησαν σε άμβλωση ένιωσαν κάποιο βαθμό μεταμέλειας.
Οι μελέτες της Mahkorn διεξήχθησαν πριν από περισσότερα από 40 χρόνια, ενώ ο Reardon και οι συν-επιμελητές του κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το Victims and Victors πριν από περίπου 20 χρόνια (αν και το βιβλίο επικαιροποιήθηκε και επανεκδόθηκε το 2022).
Απαιτείται περαιτέρω έρευνα προτού μπορέσουμε να εξάγουμε γενικά συμπεράσματα για όλες τις γυναίκες που συλλαμβάνουν παιδί έπειτα από σεξουαλική κακοποίηση.
Πηγή: lifenews.com
