Η ιστορία της Melissa Ohden.
Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Τον Αύγουστο του 1977, μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια με το όνομα Ruth οδηγήθηκε σε έκτρωση του μωρού της με φυσιολογικό ορό, μια απόφαση που της επιβλήθηκε από την μητέρα της, υψηλόβαθμη νοσηλεύτρια στο τοπικό Νοσοκομείο. Η μητέρα της Ruth ζήτησε και την βοήθεια μιας φίλης της, γιατρού «ειδικής» στις εκτρώσεις. Η διαδικασία έκτρωσης περιλάμβανε την έγχυση ενός τοξικού διαλύματος άλατος μέσα στο αμνιακό υγρό (που προοριζόταν να προστατεύσει το εύθραυστο σώμα του μωρού), με σκοπό να το δηλητηριάσει και να το κάψει μέχρι θανάτου. Η μικρή αγέννητη κόρη της φοιτήτριας και νυν επιζώσα Melissa Ohden, μούλιαζε μέσα σε αυτό το τοξικό διάλυμα για πέντε ημέρες, καθώς προσπαθούσαν ξανά και ξανά να προκαλέσουν τοκετό στην μητέρα της, Ruth.
«Όταν τελικά αποβλήθηκα ζωντανή από την μήτρα της μητέρας μου», περιγράφει σήμερα η ίδια η κόρη, «την πέμπτη ημέρα της διαδικασίας έκτρωσης, η άφιξή μου σε αυτόν τον κόσμο δεν εορτάστηκε σαν γέννηση ενός μωρού, αλλά χαρακτηρίστηκε ατύχημα, μια «γέννηση ζωντανού εμβρύου», μετά από έκτρωση με φυσιολογικό ορό.
Τα ιατρικά μου αρχεία αναφέρουν: «Έγινε έγχυση φυσιολογικού ορού για έκτρωση, αλλά υπήρξε ανεπιτυχής».
Η μικρή γεννήθηκε με βάρος κάτω από 1.300 γρ. στον 8ο μήνα κύησης και εγκαταλείφθηκε στα ιατρικά απόβλητα. «Οι γιατροί αρχικά υπέθεσαν ότι θα παρουσίαζα κάποιο θανατηφόρο καρδιολογικό πρόβλημα λόγω της παρατεταμένης εμβρυϊκής δυσφορίας. Πίστευαν ακόμη πως δεν θα μπορούσα να βλέπω. Η γιαγιά μου, η μητέρα της Ruth, απαίτησε να με αφήσουν να πεθάνω, αλλά χρωστώ ευγνωμοσύνη σε μια νοσηλεύτρια της ΜΕΝΝ που είχε βάρδια εκείνη την ημέρα. Αυτή δεν είχε διάθεση να κάνει ό,τι της υποδείκνυαν και με οδήγησε εσπευσμένα στην ΜΕΝΝ».
Η Melissa Ohden στην ΜΕΝΝ
Η Melissa Ohden -παρά τις προβλέψεις – επέζησε, δεν παρουσίασε τα υποτιθέμενα προβλήματα υγείας, και υιοθετήθηκε από μια θετή οικογένεια. Έμαθε για το παρελθόν της κατά την εφηβεία, όταν η αδερφή της στην θετή οικογένεια, της το απεκάλυψε κατά τη διάρκεια ενός καυγά. «Ξέρεις Melissa», της είπε, «τουλάχιστον εμένα οι βιολογικοί μου γονείς με ήθελαν», αποκαλύπτοντας τις συνθήκες γέννησης και την υιοθεσία της.
Η Melissa με την αδερφή της
Η Melissa δυσκολεύτηκε πολύ από κει και πέρα και η ψυχικής της υγεία δοκιμάστηκε. «Ανέπτυξα» ομολογεί η ίδια «μια διατροφική διαταραχή, πάλευα με την κατάχρηση αλκοόλ. Δεν ήθελα να είμαι ο εαυτός μου».
Ο πόνος της ολοένα και μεγάλωνε, μέχρι που πέντε χρόνια αργότερα, σε ηλικία 19 ετών, πήρε την τολμηρή απόφαση να βρει την μητέρα της, που την είχε κάνει έκτρωση. Η διαδικασία διήρκεσε περισσότερο από μια δεκαετία, αλλά τελικά τα κατάφερε. Ωστόσο, η αναζήτηση έφερε στο φως ακόμη περισσότερα στοιχεία για τη περιπέτειά της.
«Η μεγαλύτερη αποκάλυψη ήταν ότι η βιολογική μου μητέρα είχε περάσει τα περισσότερα από τα 30 χρόνια της ζωής μου πιστεύοντας ότι είχα πεθάνει εκείνη την ημέρα στο νοσοκομείο. Δεν της είπαν ότι επέζησα. Της το κράτησαν μυστικό». Και συνέχισε: «Με έδωσαν για υιοθεσία χωρίς να το μάθει ποτέ. Ακόμη, δεν της είπαν ποτέ αν αυτό που είχε γεννήσει ήταν αγοράκι ή κοριτσάκι.»
Η Μελίσα έφηβη, τότε που έμαθε την αλήθεια για την καταγωγή της.
Τρία χρόνια, αφότου είχαν αρχίσει να ανταλλάσσουν e-mail, μητέρα και η κόρη συναντήθηκαν για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο. Η Melissa εντυπωσιάστηκε από την «μετάνοια» και την έκφραση που είχαν τα μάτια της μητέρας της, κάτι που δεν ξέχασε ποτέ.
«Ήταν μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου» θυμάται. Οι αποκαλύψεις, όμως, συνεχίστηκαν. Η βιολογική της μητέρα, η Ruth, της είπε ότι δεν ήθελε ποτέ να κάνει έκτρωση και ότι είχε αναγκαστεί σε αυτή. «Αυτό που έμαθα ήταν ότι η γιαγιά μου - η μητέρα της Ruth- ήταν μια σπουδαία νοσοκόμα στη περιοχή και η τοπική "ειδικός" στις αμβλώσεις ήταν φίλη της. Μαζί κυριολεκτικά επέβαλαν στην βιολογική μου μητέρα την έκτρωση παρά την θέλησή της. Μπόρεσαν να παρακάμψουν τους κανονισμούς και τις διαδικασίες του νοσοκομείου, από τις οποίες θα έπρεπε να περάσει η βιολογική μου μητέρα. Έτσι, οι άνθρωποι στο νοσοκομείο πίστευαν ότι ήταν δική της επιλογή και δεν της έδωσαν καμία ευκαιρία να εκφράσει την αντίθεσή της».
Η επιβίωση του μικρού κοριτσιού έγινε ακόμη πιο δύσκολη γιατί η γιαγιά της, η οποία εργαζόταν στο νοσοκομείο όπου γεννήθηκε, είχε δώσει εντολή στους συναδέλφους της εκείνη την ημέρα να «αφήσουν το μωρό στο δωμάτιο να πεθάνει», γεγονός που είχε παραδεχτεί ανοιχτά μεταξύ των μελών της οικογένειας.
Η Μελίσσα σήμερα με την μητέρα της Ruth
«Δεν ήταν εύκολο για μένα να ζήσω», λέει η Melissa, μιλώντας για τα σχόλια της γιαγιάς της. «Αλλά δεν είμαι θυμωμένη μαζί της. Όλοι κάνουμε λάθη σε αυτή την ζωή. Δεν της το κρατάω». Ωστόσο, συνεχίζει, «η καρδιά μου ραγίζει γι' αυτήν γιατί πάντα θα αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό στην ζωή της που την έκανε να πάρει αυτή την απόφαση για την δική μου».
Σήμερα η Melissa επιμένει ότι είναι «ένας από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στον κόσμο», γιατί καταρχήν επέζησε, στην συνέχεια απέκτησε θετούς γονείς και αργότερα γνώρισε και την βιολογική της μητέρα. Δηλώνει: «Η βιολογική μου οικογένεια είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου».
Έχοντας δει την λύπη στα μάτια της μητέρας της σε εκείνη την πρώτη τους συνάντηση, τώρα μπορεί «και νιώθει την χαρά της».
Και σχολιάζει: «Ο Θεός με κανένα τρόπο δεν συμφωνούσε να μπει η έκτρωση στην ζωή μου, καθώς είναι ο Δημιουργός της ζωής, αλλά όταν ο θάνατός μου αποφασίστηκε από κάποιον άνθρωπο, στην περίπτωσή μου από μια γυναίκα, Εκείνος ξαναέγραψε την ιστορία της ζωής μου γύρω από αυτήν την έκτρωση, για να δημιουργήσει μια ιστορία ζωής που να είναι πιο πλούσια, πιο λυτρωτική, πιο γεμάτη με τη χάρη Του, καλύτερη από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει ή να γράψει οποιοσδήποτε άλλος για μένα».
Πηγές:
