Η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας που αφιέρωσε την ζωή της στα ξεχασμένα θύματα των εκτρώσεων
Από τον Jonathon Van Maren, για την ιστοσελίδα «The Bridgehead»
Για περισσότερα από 50 χρόνια, η Μόνικα Μίλλερ εργάζεται με αυταπάρνηση υπέρ της αγέννητης ζωής. Αυτή η χριστιανή γυναίκα, (δεν είναι Ορθόδοξη), κατά την διάρκεια αυτού του μισού αιώνα, έχει προσεγγίσει και έχει συμβουλεύσει γυναίκες έξω από κλινικές έκτρωσης, έχει διαδηλώσει ειρηνικά με στόχο πολιτικές αποφάσεις, έχει μαζέψει νεκρά μωρά πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων ή από παθολογοανατομικά εργαστήρια, τα έχει φωτογραφίσει και τα έχει θάψει, αποδίδοντάς τους την τιμή που δεν τους αποδόθηκε στην ζωή. Το 2009, οι New York Times δημοσίευσαν μια σειρά από φωτογραφίες της, που παρουσίαζαν τα πρόσωπα και τα κομμένα άκρα των θυμάτων της έκτρωσης.
Κατά τη διάρκεια μιας σχετικής παρουσίασης που έγινε τον Ιούλιο του 2026 στο Μίσιγκαν, ΗΠΑ, η Μόνικα αφηγήθηκε εμπειρίες της που υπάρχουν στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο: «Abandoned: The Untold Story of the Abortion Wars», («Εγκαταλελειμμένα: Η άγνωστη ιστορία του πολέμου της έκτρωσης»). Αυτή η δυναμική γυναίκα στην ομιλία της περιέγραψε πολλά περιστατικά κατά τα οποία ήλθε πρόσωπο με πρόσωπο με την φρίκη του θανάτου των αγέννητων παιδιών. Σε ένα από αυτά, μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου του 1988, εκείνη, ο σύζυγός της Έντμουντ και αρκετοί συνεργάτες ανακάλυψαν κουτιά με εκτρωμένα μωρά σε μια αποβάθρα φόρτωσης στο προάστιο Northbrook του Σικάγο. Τα μωρά, που είχαν σκοτωθεί σε 12 περίπου κλινικές σε όλη την χώρα και είχαν αποσταλεί στο παθολογοανατομικό εργαστήριο, απομακρύνθηκαν από τα κουτιά, φωτογραφήθηκαν και κατόπιν θάφτηκαν.
Το βιβλίο της για τα παιδιά που ένιωσαν μόνο την ανθρώπινη εγκατάλειψη
Στο βιβλίο «Abandoned - Εγκαταλελειμμένα», αφηγείται τις εμπειρίες της απομάκρυνσης αυτών των παιδιών από τα χαρτονένια φέρετρά τους:
Κοιτούσα για χέρια αλλά δεν έβλεπα χέρια. Δεν είχα καμία προηγούμενη εμπειρία με βάση την οποία ο εγκέφαλός μου θα μπορούσε να τα αναγνωρίσει. Υπήρχαν τα διαμελισμένα άκρα ενός τελείως ξεσχισμένου και ακρωτηριασμένου σώματος και μέχρι εκείνη την ημέρα τα μάτια μου δεν είχαν έρθει ποτέ αντιμέτωπα με μια τέτοια πραγματικότητα. Ήταν σαν να είχα ακούσει μια ξένη λέξη, μια λέξη που στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω πλήρως, μέχρι που μετά από πολλή προσπάθεια, τελικά κατάλαβα το μήνυμα. Κάποιος προσπαθούσε να μου μιλήσει μέσα από το σιωπηλό, σοκαριστικό απομεινάρι αυτού του διαμελισμένου σώματος.
Στο σκοτάδι της νύχτας, ανάμεσα στα νεκρά μωρά της αποβάθρας, η Μόνικα ένιωθε ότι βρισκόταν στο τέλος του κόσμου. Ήταν ένα μέρος απόλυτης μοναξιάς, μαζί με τους περιφρονημένους ανώνυμους που είχαν «ξεκοπεί από κάθε ανθρώπινη επαφή». Η φροντίδα των σωμάτων αυτών των μικρών ανθρώπων σήμαινε για αυτήν την επιστροφή τους στην ανθρώπινη οικογένεια, παρόλο που ήταν απλά ότι θα αποτεθούν στην γη και κάποιοι θα κλάψουν για εκείνα. Μερικά στάλθηκαν πίσω στις πόλεις τους για ταφή. Πάνω από 1.200 θάφτηκαν στο νεκροταφείο του Τιμίου Σταυρού στο Milwaukee.
Πόδια αγέννητου παιδιού 6 μηνών, φωτό της Monica Miller. Έφυγε με έκτρωση με προσταγλανδίνη, University of Winsconsin Hospital, μέσα δεκαετίας΄80. https://archive.nytimes.com/lens.blogs.nytimes.com/2009/10/09/behind-19/
Γνώρισα για πρώτη φορά τη Δρ. Μόνικα Μίλλερ το 2013 σε μια σύνοδο κορυφής στο Σικάγο, όπου συμμετείχαν ομάδες υπέρ της ζωής που χρησιμοποιούν φωτογραφία θυμάτων αμβλώσεων στην δημόσια προσέγγισή τους. Δεν τις ονομάζαμε φωτογραφία θυμάτων αμβλώσεων τότε. Χρησιμοποιούσαμε ακόμα τη φράση «γραφικές εικόνες». Σε μία μόνο παρουσίαση, η Μόνικα έπεισε όλους τους παρόντες στην αίθουσα χορού του ξενοδοχείου ότι θα έπρεπε να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλούσαμε για τις φωτογραφίες που χρησιμοποιούμε, επειδή το να χρησιμοποιούμε φωτογραφίες θυμάτων αμβλώσεων σήμαινε ότι δίνουμε ομολογία και ενθαρρύνουμε και άλλους να το κάνουν.
Οι περισσότεροι από εμάς σκεφτόμασταν τη δουλειά μας με όρους «αποκάλυψης της αδικίας». Αυτή είναι η αλήθεια, αλλά όπως μας δίδαξε η Μόνικα, αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Επίσης, η δουλειά μας αφορούσε το να επιτρέψουμε στα θύματα αυτής της αδικίας να πάρουν την θέση που τους αξίζει στην κοινωνία μας. Να επιτρέψουμε να γίνουν ορατά. Δεν άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε την δουλειά μας, αλλά την διεύρυνε. Η φωτογραφία θυμάτων αμβλώσεων δεν αφορά μόνο τον τρόμο και το αίμα. Αφορά την αναγνώριση της δικής τους ανθρώπινης υπόστασης που μας οδηγεί σε μια αληθινή αλλαγή προοπτικής:
Αυτό που πραγματικά πρέπει να συμβεί είναι ο πολιτισμός μας να αναλάβει προσωπικά την απώλεια αυτών των ανθρώπων - γιατί η άμβλωση είναι η δολοφονία ενός μοναδικού προσώπου. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα άλλο εργαλείο που να κάνει την απώλεια αυτών των μοναδικών προσώπων ορατή σε έναν κόσμο που προτιμά απλώς να μην ενοχλείται. Η άμβλωση έχει τη δολοφονική πρόθεση να κρατηθούν κρυφές οι ζωές των αγέννητων παιδιών, σαν να μην υπήρξαν ποτέ αυτά τα πρόσωπα. Η προβολή των εικόνων αντιστρέφει αυτή την αδικία. Υπό αυτή την έννοια, τα θύματα της άμβλωσης έχουν το δικαίωμα να σας ενοχλούν.
Οι φωτογραφίες της Μόνικα εργαλεία στην ενημέρωση για την βαναυσότητα της έκτρωσης. https://www.clmagazine.org/topic/pro-life-activism/abortion-victim-photos-and-why-the-pro-life-movement-needs-them/
Η Μόνικα συνέβαλε εξαιρετικά στο κίνημα υπέρ της αγέννητης ζωής: υπήρξε όχι μόνο στρατηγός, αλλά και φιλόσοφος της φωτογραφίας θυμάτων αμβλώσεων. Ποτέ δεν έφυγαν από τα μάτια της τα παιδιά, τα οποία βρίσκονται στην καρδιά αυτού του μεγάλου ηθικού προβλήματος. Η φιλοσοφία της για την πρακτική μαρτυρία εμπνέει τώρα πολλούς από τους υπέρμαχους της ζωής που χρησιμοποιούν φωτογραφίες θυμάτων αμβλώσεων.
Μετά την παρουσίασή της, κάποιος από το ακροατήριο την ρώτησε αν είχε δει ποτέ θαύματα κατά την διάρκεια των χρόνων της στο κίνημα. Τότε, η γυναίκα που είχε περάσει αμέτρητες ώρες στην άκρη του κόσμου με τα εγκαταλελειμμένα, άγνωστα παιδιά, γέλασε και απάντησε: «Το θαύμα είναι κάθε φορά που μια γυναίκα αλλάζει γνώμη και φεύγει από την κλινική της έκτρωσης. Είναι σαν να βγαίνει ο Λάζαρος από τον τάφο».
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Αφήστε με να ζήσω!»
Πηγή: thebridgehead.ca
