Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που το σύστημα των αμβλώσεων καταφέρνει και συγκαλύπτει την μεγαλύτερης κλίμακας καταστροφή ανθρώπινης ζωής στην ιστορία είναι η εξόφθαλμη υποστήριξή του από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, με λίγες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις.
Δημοσιογράφοι και παρουσιαστές, καλλιτέχνες και σχολιαστές μιλούν, γράφουν, παραπλανούν, προσβάλλουν, υποτιμούν και ψεύδονται για να υποστηρίξουν την «διακοπή της εγκυμοσύνης» δηλ. τον θάνατο του αγέννητου παιδιού. Υπερασπίζονται το ανύπαρκτο «δικαίωμα» της γυναίκας να σκοτώνει το παιδί της, το παραπλανητικό «δικαίωμα» ελέγχου στο σώμα της (ενώ το παιδί δεν είναι σώμα της), το αμετάβλητο της σχετικής νομοθεσίας, (το οποίο δεν ισχύει για κανένα νόμο) και προσβάλλουν με αναίδεια οποιονδήποτε αρθρώσει αντίθετο λόγο, ενώ παραποιούν τα γεγονότα, αγνοώντας τις χιλιάδες μαρτυρίες για την κακία της άμβλωσης.
Μιλούν ως αυθεντίες και ως οι αποδέκτες της γνώμης τους να επικροτούν κάθε αυθάδη γνώμη που εκφράζουν. Η αλήθεια, όμως, είναι διαφορετική. Δεν είναι τυχαίο πως ενώ η πράξη είναι «νόμιμη» από το 1986 στην Ελλάδα και «εορτάζεται» από πολλές γυναίκες (στον δημόσιο λόγο τους…), οι περισσότερες δεν μπορούν να την λησμονήσουν και η ψυχή τους δεν αναπαύεται ποτέ (εκτός και αν μετανοήσουν ειλικρινά), σύμφωνα με αμέτρητες προσωπικές μαρτυρίες.
Πρόσφατη απόδειξη για το τρόπο που τα ΜΜΕ παραποιούν την αλήθεια είναι η ιστορία μιας γυναίκας από το Κεντάκι που σκότωσε το αγέννητο αγοράκι της με χάπια άμβλωσης και το έθαψε στην αυλή της.(1) Άλλη περίπτωση, Ελληνική, ήταν εκείνη του εντοπισμού νεκρού εμβρύου σε αποχέτευση στα Εξάρχεια τον Φεβρουάριο του 2024, πράξη που σύντομα «ξεχάστηκε».(2) Τα ΜΜΕ καταβάλλουν συστηματικά κάθε δυνατή προσπάθεια να αποκρύψουν την ανθρώπινη φύση των αγέννητων παιδιών και να υποβαθμίσουν τη κακία της έκτρωσης.
Η υπόθεση του θανατωμένου παιδιού των Εξαρχείων αποσιωπήθηκε.
Σε ένα συνέδριο υπέρ της ζωής, πριν από μερικά χρόνια, συμμετείχε και η βετεράνος ακτιβίστρια υπέρ της αγέννητης ζωής Μόνικα Μίλλερ. Η συνεισφορά της στο αγέννητο παιδί ήταν η ανάσυρση των μικροσκοπικών και ακρωτηριασμένων σωμάτων χιλιάδων μωρών που είχαν υποστεί έκτρωση από τους κάδους απορριμμάτων και η φωτογράφισή τους. Περιέγραψε την ιστορία τρόμου της άμβλωσης στο σημαντικό της βιβλίο: «Abandoned: The Untold Story of the Abortion Wars». «Εγκαταλελειμμένα: Η ανείπωτη ιστορία του πολέμου των αμβλώσεων».
Ένα μέλος του κοινού του συνεδρίου την ρώτησε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν τί μας έχει κοστίσει η έκτρωση. Η Μίλερ σταμάτησε, το κοίταξε σοβαρά και στην συνέχεια απάντησε με μια ερώτηση: «Πού έχετε βάλει τα 60 εκατομμύρια σώματα;», αναφερόμενη στον αριθμό των χαμένων παιδιών από τις αμβλώσεις μετά την νομιμοποίησή τους στις ΗΠΑ.
Αυτή η απλή ερώτηση αγγίζει την καρδιά του ζητήματος και κάνει φανερή τη μεγάλη αποτυχία των ΜΜΕ. Πού έχετε βάλει τα εκατομμύρια σώματα; Έχει κάνει ποτέ κάποιος δημοσιογράφος αυτή την ερώτηση; Η έκτρωση είναι έγκλημα με θύματα. Τα κύρια θύματα αναρροφώνται με αναρρόφηση, διαμελίζονται με μεταλλικά εργαλεία ή δηλητηριάζονται με χάπια. Στην συνέχεια, τα σώματά τους αποτεφρώνονται, απορρίπτονται στα σκουπίδια, αποστέλλονται σε ιατρικές ερευνητικές εγκαταστάσεις ή απλώς πετιούνται στην τουαλέτα. Τα περισσότερα από αυτά τα εκατομμύρια εξαφανίζονται χωρίς κανένα ίχνος. Λίγοι δημοσιογράφοι είναι πρόθυμοι να κάνουν αυτό που έκανε η Μίλλερ: να αναζητήσουν τα σώματά τους, να τα φωτογραφίσουν, να πουν τις ιστορίες τους και τις ιστορίες των τελευταίων, φρικτών στιγμών τους.
Ωστόσο, κάθε τόσο έρχεται στο φως μια ιστορία που ακόμη και ο τύπος δεν μπορεί να αγνοήσει. Η ιστορία της 35χρονης Melinda Spencer από το Κεντάκι, η οποία κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία εμβρύου και κακοποίηση νεκρού σώματος αφού σκότωσε τον αγέννητο γιο της με χάπια άμβλωσης και έθαψε το σώμα του «σε έναν ρηχό τάφο» στο χωράφι του σπιτιού της, είναι μια τέτοια ιστορία. Η κατηγορία για ανθρωποκτονία εμβρύου αποσύρθηκε τελικά επειδή ο νόμος περί ανθρωποκτονίας εμβρύου του Κεντάκι ορίζει: «Τίποτα σε αυτό το κεφάλαιο δεν ισχύει για οποιεσδήποτε πράξεις εγκύου γυναίκας οι οποίες προκάλεσαν τον θάνατο του αγέννητου παιδιού της».
Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, ο κυρίαρχος τύπος έκανε τα πάντα για να αποφύγει να συζητήσει τις λεπτομέρειες της τραγικής ιστορίας του μικρού αγοριού που σκοτώθηκε από την μητέρα του και θάφτηκε στην αυλή της. Η παλιά παροιμία των μέσων ενημέρωσης «αν αιμορραγεί, τότε πουλάει» εξακολουθεί να ισχύει, εκτός αν μιλάμε για την άμβλωση. Η Guardian ανέφερε ότι η γυναίκα έθαψε «τα υπολείμματα της εγκυμοσύνης της» στην ιδιοκτησία της και σημείωσε ότι η αστυνομία είχε «περιγράψει το έμβρυο ως «αναπτυγμένο»», ενώ παρέλειψε προσεκτικά την πραγματική φρασεολογία της αστυνομικής έκθεσης, ότι η γυναίκα «έλαβε ένα φάρμακο που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός ανεπτυγμένου αρσενικού βρέφους».
Στο άρθρο της Guardian, το «αναπτυγμένο αρσενικό βρέφος» απλώς εξαφανίστηκε. Η Spencer το έθαψε στην αυλή. Η εφημερίδα Guardian έθαψε το δηλητηριασμένο πτώμα του μικρού αγοριού κάτω από το προσεκτικό κάλυμμα της καμουφλαρισμένης του γλώσσας. Αυτό που θεώρησαν οι δημοσιογράφοι ως την ουσία της ιστορίας ήταν ότι οι νόμοι περί αμβλώσεων οδηγούν στην δίωξη των γυναικών. Η ιστορία της Spencer είναι ένα δείγμα για το τί εξυπηρετήσεις προσφέρει ο κυρίαρχος τύπος και τα ΜΜΕ σε ολόκληρη τη βιομηχανία αμβλώσεων. Πώς μπορούν δεκάδες εκατομμύρια μικρά παιδιά να σκοτώνονται, χωρίς να μένει κανένα ίχνος από αυτά; Πώς είναι δυνατόν σε όλο το κόσμο να γίνεται αγώνας για τους αδυνάτους, αυτούς που δεν έχουν φωνή, τους αδικημένους, και να αγνοούνται τα αδύναμα παιδιά;
Όταν αυτά τα παιδιά θάβονται στην πίσω αυλή της κοινωνίας μας, ώστε κανείς να μην τα δει, οι δημοσιογράφοι κατευθύνονται κρυφά στον τόπο του εγκλήματος και στην συνέχεια πατούν για να ισιώσουν το φρέσκο χώμα, να καλύψουν τα φρέσκα πτώματα, και να μεταμφιέσουν τον τόπο ταφής. Κατόπιν, ισιώνουν το σώμα τους και παίρνοντας μια θεατρική έκφραση δηλώνουν μπροστά στις κάμερες: «Δεν υπάρχει τίποτα να δείτε εδώ, παιδιά. Απολύτως τίποτα».
Πηγές:
